WSPÓLNA DEKLARACJA Z OKAZJI XXV LECIA POWSZECHNEJ DEKLARACJI PRAW CZŁOWIEKA

Przewodniczący Komisji Papieskiej Iustitia et Pax kardynał Maurice Roy i sekretarz generalny Ekumenicznej Rady Kościołów pastor Philip Potter podpisali następującą wspólną deklarację:

Z okazji XXV rocznicy ogłoszenia Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka (10 grudnia 1948 roku) pragniemy zwrócić uwagę chrześcijan na rozważania, jakie nasuwają się w związku z tym wydarzeniem. Mamy nadzieję, że zdołają one zachęcić do głębszej refleksji i pomogą każdemu chrześcijaninowi i wszystkim Kościołom do głębszego zdania sobie sprawy z ich osobistej i kolektywnej odpowiedzialności za rozwój i obronę praw człowieka.

Powszechna Deklaracja Praw Człowieka, której XXV rocznicę obchodzimy dzisiaj, była i jest dokumentem najwyższej wagi. Podstawowe i nienaruszalne prawa całej rodziny człowieczej i każdego z jej członków, proklamowane w tym dokumencie pozostają niezaprzeczalne i powinny być respektowane. Dlatego też, przez sam fakt istnienia, Deklaracja zmusza ludzi do pełnego zaangażowania się w walkę o budowę prawdziwie humanitarnego świata. Deklaracja ta została zatwierdzona przez Organizację Narodów Zjednoczonych w okresie, gdy reprezentowane w niej kraje przedstawiały dużo mniejszą niż dzisiaj różnorodność kultur i tradycji. Autorzy Deklaracji nie mogli przewidzieć licznych nowych metod, przy pomocy których władza, bogactwo i technologia zostały niejednokrotnie użyte w celu pogwałcenia praw nie tylko jednostki, ale całych narodów. W rzeczywistości Deklaracja nosi znaki swego czasu i z upływem lat konieczne stało się jej rozszerzenie i dodanie do niej - za pośrednictwem innych organizmów międzynarodowych - nowych zaleceń. Mimo to, ten "wspólny do osiągnięcia przez wszystkie ludy i narody ideał" wytrzymał próbę czasu przez ćwierć wieku.

NIESPRAWIEDLIWOŚĆ, TORTURY, CIERPIENIA

Fakt, że miliony ludzi żyją w warunkach nieludzkich nie wynika z niedoskonałości Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka. Ujawnił się on wskutek tego, że narody coraz bardziej spragnione są potęgi i sprawiedliwości oraz dlatego, że niektórzy ludzie starali się uzasadnić jedynie własne prawo do korzystania z dóbr tego świata, nie martwiąc się o umacnianie równości członków rodziny człowieczej. Musimy również przyznać, że chrześcijanie mogli uczynić więcej, aby korzystać z przysługujących im praw oraz lepiej spełniać swój obowiązek walki z niesprawiedliwością i w ten sposób przygotować zmianę niektórych istniejących sytuacji.

Ci, którzy idą śladami Chrystusa - Tego, który przez miłość do nas wybrał ubóstwo, nie mogą pozostawać obojętnymi na los ludzi uwięzionych, torturowanych, tych którzy cierpią głód i pragnienie. Pan nasz powiedział, że nie myśleć o nich - to zapominać o Nim. W czasie Adwentu, gdy święcimy przyjście Zbawiciela rozpoznając go w każdym z naszych braci, radość nasza zaprawiona jest smutkiem, gdyż wiemy, że często jeszcze powinniśmy brata naszego utożsamiać z ofiarą segregacji rasowej, dyskryminacji społecznej, ekonomicznej lub ideologicznej, z uwięzionymi, torturowanymi, wydanymi w ręce rządzących ciemięzców, ze zmuszonymi do proszenia o azyl polityczny na obczyźnie.

Jesteśmy i powinniśmy być wstrząśnięci widząc takie obyczaje trwające jeszcze w naszym tak zwanym "nowoczesnym świecie". Co więcej, usilnie przypominamy wszystkim tym, których słowa głoszą wolność i poszanowanie godności ludzkiej, a czyny pozbawiają mężczyzn i kobiet wolności, godności, nawet życia, że powinni oni okazywać największy szacunek wobec nienaruszalnych praw osoby ludzkiej.

PRAWA CZŁOWIEKA I POKÓJ

Ekumeniczna Rada Kościołów i Kościół rzymskokatolicki wielokrotnie już mówiły, że Organizacja Narodów Zjednoczonych jest największą nadzieją naszego czasu na osiągnięcie pokoju światowego. Nie przestały one nigdy powtarzać, że pełne przestrzeganie praw człowieka jest sprawą zasadniczą dla ustanowienia sprawiedliwego i trwałego pokoju dla wszystkich ludów. Trzeba mieć nadzieję, że Organizacja Narodów Zjednoczonych i państwa - jej członkowie będą skuteczniej przestrzegać praw człowieka - tak, aby nie zawieść oczekiwań wszystkich ludów świata, wśród których jest jeszcze tak wielo ofiar pogwałcenia praw człowieka.

Zachęcające jest stwierdzenie, że wiele krajów wybrało ten rok, aby ratyfikować tak ważne konwencje międzynarodowe dotyczące praw człowieka, jak na przykład dwa Pakty międzynarodowe z roku 1966 odnoszące się: jeden do praw obywatelskich i politycznych, drugi do praw społecznych, ekonomicznych i kulturalnych. Życzymy, aby kraje, które Paktów tych jeszcze nie ratyfikowały skorzystały z okazji, jaką jest XXV rocznica ogłoszenia Deklaracji i szybko podążyły za tym przykładem.
Fakt, że opinia publiczna każdego dnia coraz bardziej jest oburzona aktami gwałtu zadanymi prawom człowieka dodaje nam otuchy, tak samo jak potępienie moralne, które aktom tym coraz częściej towarzyszy. Zasadniczym zadaniem chrześcijan jest rozwijanie tej świadomości i pomoc w zlikwidowaniu barier, które jeszcze ciągle stanowią dla niej przeszkodę.

JAKOŚĆ ŻYCIA

Korzystamy z okazji, aby ponownie wezwać Kościoły lokalne, a szczególnie przywódców i nauczycieli chrześcijan do przedsięwzięcia i zintensyfikowania programów informujących i uwrażliwiających na prawa człowieka oraz na wzajemne związane z nimi obowiązki, tak aby każdy człowiek bez względu na rasę, religię, przynależność klasową i narodowość stał się świadomy jakości życia, do której ma pełne prawo. Wzywamy wszystkich ludzi do zjednoczenia się w celu przekształcenia w konkretną rzeczywistość podniosłych ideałów wyrażonych przez Powszechną Deklarację Praw Człowieka. Przypominamy wszystkim chrześcijanom, a przede wszystkim tym, którzy sprawują odpowiedzialne funkcje, że zostaliśmy powołani przez Księcia Pokoju, aby służyć naszym braciom, a nie po to, abyśmy zostali obsłużeni.

Powinniśmy rozwijać prawa człowieka i bronić ich w każdym z naszych społeczeństw, a solidaryzując się z tymi wszystkimi, którzy walczą o wolność i sprawiedliwość, powinniśmy wzmóc nasze wysiłki, żeby zniknęły głębokie przyczyny ludzkiego cierpienia wszędzie tam, gdzie ono istnieje.

Tłumaczyła: Anna Jaworska.
Adiustacja tekstu: Grzegorz Kulik.