Hasła Słownika:

A B C D
E F G H
I J K L
Ł M N O
P R S Ś
T U W Z

Wykaz skrótów

SŁOWNIK KATOLICKIEJ NAUKI SPOŁECZNEJ

dr Zbigniew Narecki

HUMANIZM CHRZEŚCIJAŃSKI

Zwany niekiedy personalizmem, albo integralnym humanizmem, jest tym nurtem humanizmu, który wielkość człowieka i godność osoby widzi w perspektywie związku z Bogiem w świetle Objawienia chrześcijańskiego. Przyjmuje zatem, że wartości religijne i dążenia transcendentne nie tylko nie są sprzeczne z jakimkolwiek humanizmem godnym tego miana, ale że czynią go pełnym i autentycznym. Dzięki chrześcijaństwu można odkryć nowe horyzonty bytu osobowego. Człowiek bowiem realizuje się jako osoba tylko wówczas, gdy odkrywa drugich i afirmuje ich jako byty osobowe poprzez oparte na wzajemnej miłości relacje: "ja-ty-my". Każda osoba jest sama w sobie celem i nie może być niczemu podporządkowana; posiada jedyną w swoim rodzaju godność, którą afirmuje się przez czyny miłości. Chrześcijaństwo zaś poszerza tę perspektywę afirmacji osoby ludzkiej wprowadzając ją w uczestnictwo w życiu Boga w Trójcy.

Na tym fundamencie możliwa jest szeroka afirmacja wszelkich autentycznych wartości humanistycznych. Stąd cała bogata problematyka człowieka we wspólnocie, zawarta we współczesnej nauce Kościoła. W nauce Soboru Watykańskiego II i papieży, szanującej całe dziedzictwo kulturowe ludzkości, zawierają się wezwania do wszystkich ludzi dobrej woli; apele nawołujące do współpracy i współodpowiedzialności wszystkie państwa i kontynenty; przestrogi przed czysto ziemskim i antyreligijnie pojmowanym humanizmem; apele o podejmowanie wspólnych działań w duchu chrześcijańskich ideałów godności i wolności osoby ludzkiej, właściwie pojętego dobra wspólnego i solidarności międzyludzkiej; wezwania do ewangelicznej miłości, która faktycznie uświęca i buduje.

W szczególności proklamacją humanizmu na czasy dzisiejsze jest całe nauczanie Jana Pawła II na temat wolności, równości, sprawiedliwości, godności osoby, szacunku dla różnych dziedzin działalności człowieka. Człowiek, w całym swoim jestestwie dążący ku Bogu, może rzeczywiście spotkać drugiego człowieka i w kontakcie z nim osiągać pełnię swojego człowieczeństwa zapewniając rozwój społeczeństwu przez realizację odpowiadającego aspiracjom wszystkich dobra wspólnego.

do góry